موضع گیری سیاسی امام رضا(ع)در برابردستگاه حکومتی وقت 

امام رضا(ع)در زمان هارون

صفوان بن یحیی می گوید:امام رضا(ع)پس از شهادت امام کاظم(ع)سخنانی فرمودکه ما برجانش ترسیدیم وبه او عرض کردیم:"مطلبی بزرگ را آشکار کرده ای ما بر تو از این طاغوت بیمناکیم.”

فرمود:"هرچه می خواهد تلاش کند راهی برمن ندارد.”(1)

امام رضا(ع)در زمان امین

پس از هارون برسر خلافت بین امین ومامون اختلافی سخت روی داد،هارون امین را برای خلافت بعد از خود تعیین کرده بود،واز او تعهدگرفته بود که پس از او مامون خلیفه شود ونیز حکومت ایالت خراسان در زمان امین در دست مامون باشد.ولی امین پس از هارون در سال 194ه.ق مامون را از ولیعهدی خود عزل وفرزند خود موسی را نامزد این مقام کرد،بالاخره پس از درگیری های خونینی که میان امین ومامون رخ داد.امین در سال 198ه.ق کشته شد ومامون به خلافت رسید.امام رضا (ع)در طول این مدت از درگیری های دربار خلافت واشتغال آنان به یکدیگر استفاده کردکرد،وبه ارشاد وتعلیم وتربیت پیروان پرداخت.

امام رضا(ع) در زمان مامون

مامون در میان خلفای بنی عباس از همه داناتر ومکارتر بود درس خوانده بود واز فقه وعلوم دیگر آگاهی داشت چنانکه با برخی از دانشمندان به بحث ومناظره می نشت،اودر عیاشی وفسق وفجور واعمال شنیع دیگر از سایر خلفا هیچ کم نداشت ولی نسبت به سایر خلفای عباسی محتاط تر برخورد می کرد(رفتار)وسند این ریاکاری او همنشینی وهمدمی مامون با قاضی یحیی بن اکثم ، او مردی رذل کثیف وفاجر بود که گواه بی دینی وفسق ورذیلت مامون است .

در زمان مامون علم ودانش به ظاهر ترویج می شد و دانشمندان به مرکز خلافت دعوت می شدند وتشویق هایی که مامون برای دانشمندان ودانش پژوهان فراهم می آورد زمینه جذب اهل دانش به سوی او گردید وبازار بحث وگفتگو علمی رونق بسیار داشت.

علاوه براین مامون می کوشید با برخی کارهاشیعیان وطرفداران امام را نیز به خود علاقمند سازد مثلا از شایسته تر بودن امیرالمومنین برای جانشینی پیامبر سخن می گفت ودشنام ولعن به معاویه را رسمی کرد وفدک را که از حضرت فاطمه(س)غصب شده بود به علویان بازگرداند.(2)

منبع:

(1)کافی/ج1/ص487-زندگانی چهارده معصوم(ع)/ایت الله سید محسن خرازی/ص404

 (2)زندگانی چهارده معصوم(ع)/ایت الله سید محسن خرازی/ص405-406

گزیده از اخلاق امام علی بن موسی الرضا(ع)

ابراهیم بن عباس می گوید:هرگز حضرت امام رضا(ع) را ندیدم که با سخنش به کسی جفا کند وهرگز ندیدم که سخن کسی را پیش از انکه به پایان آورد قطع نماید واحدی رااز نیازی وحاجتی که قدرت برادایش داشت ردّنساخت وهرگز پایش را در برابر همنشینی دراز نکرد وهرگز احدی ازغلامان وخدمتکارانش را ناسزا نگفت وهرگز ندیدم که آب دهان بیرون بیندازد وهرگز ندیدم بخندد بلکه خنده اش تبسم بود.

هرگاه به خلوت می نشت وسفرۀغذایش را در برابرش می نهادند.غلامان وحتی دربانان وکارگزاران را برای خوردن غذا با او برسفره اش می نشاندند،در شب کم خواب  وبسیار شب زنده داربود،اکثر شب هایش را از سرشب تا صبح بیدار بودبسیار روزه می گرفت و روزۀاول ووسط .آخر ماه از او فوت نمی شد ومی فرمود:این روزۀ(تمام)روزگار است،صدقه وکار نیک پنهانی او بسیار بود وبیشتر صدقه وکارنیکش در شب های تاریک بود .کسی که گمان کند در فضیلت مانند او را دیده ،باورش نکند.

منبع:اهل بیت (ع)عرشیان فرش نشین/استاد حسین انصاریان/ص481

یکی از مهمترین مسائل امروز اهمّیّت خود مسجد است و این ابتکاری که اسلام در آغاز ولادت خود برگزید و محلّ تجمّع مردم را بر محور ذکر و دعا و توجّه به خدای متعال قرار داد. اجتماعات مردم به‌طور طبیعی دارای تأثیراتی است. خب، یک عدّه‌ای دُور هم جمع میشوند، میگویند، می‌شنوند، تصمیم میگیرند، ارتباطات فکری برقرار میکنند، داده‌ها و گرفته‌های فکری بین خودشان دارند؛ این در کجا اتّفاق بیفتد؟ مثلاً در باشگاه‌های اشرافی و اعیانی برای کارهای مختلف اتّفاق بیفتد که در غرب معمول است، یا در قهوه‌خانه‌ها تشکیل بشود؛ [یا مثل‌] روم باستان که در حمّامها آن‌وقت یک چنین اجتماعاتی تشکیل میشد و دُور هم مردم جمع میشدند و رفتن حمّام بهانه بود برای اینکه بگویند و بشنوند؛ یا در جایی تشکیل بشود که محور آن اقامه‌ی صلات است؛ این خیلی فرق میکند. وقتی اجتماع بر محور نماز و ذکر به وجود آمد، آن‌وقت یک معنای دیگری پیدا میکند، یک جهت دیگری پیدا میکند، دلها را به سمت دیگری میکشاند؛ این ابتکار اسلام بود.

بله، معبد در همه‌ی ادیان هست -که می‌نشینند در آنجا و عبادت میکنند- لکن مسجد با معابد مسیحی و یهودی و بودایی و بعضی جاهای دیگر که ما دیده‌ایم یا شنیده‌ایم متفاوت است. در مسجد، پیغمبر اکرم نمیرفت فقط نماز بخواند و بیرون بیاید؛ کاری که برای اجتماع پیش می‌آمد و مهم بود، صدا میزدند: اَلصلوٰةُ جامِعَة؛(۲) بروید به سمت محل صلات؛ برای چه؟ برای اینکه راجع به مسئله‌ی جنگ مشورت کنیم یا خبر بدهیم یا همکاری کنیم یا بسیج کنیم امکانات را و بقیّه‌ی چیزها؛ و شما در تاریخ اسلام مشاهده میکنید که مساجد، مرکزی برای تعلیم بود؛ می‌شنویم و در روایات میخوانیم که در مسجدالحرام یا مسجدالنّبی حلقه‌ی درس زید و عمرو و بکر از نحله‌های مختلف فکری و مذهبی وجود داشت؛ معنای این خیلی متفاوت است با کلیسیا یا با کنیسه‌ی یهودی که فقط میروند آنجا، یک عبادتی میکنند و بیرون می‌آیند. مسجد پایگاه است و این پایگاه بر محور ذکر و نماز است.95/5/31

منبع:http://farsi.khamenei.ir/speech-content?id=34109

بیانات مقام معظم رهبری در خصوص شهیدان رجایی وباهنر

تجلیل و تکریم میکنم یاد شهیدان عزیزمان رجائی و باهنر را که این دو نفر واقعاً الگو بودند؛ از جهات مختلف، از جهت اخلاص، از جهت پُرکاری. البتّه فرصتی نشد برایشان که چند سالی ادامه بدهند، لکن سالی که نکوست از بهارش پیدا است، نوع کاری که اینها میکردند -مخصوصاً مرحوم رجائی که خب مدّت بیشتری هم بودند- نشان میداد که [کار] همین‌جور پیش خواهد رفت؛ اخلاص و علاقه و مردمی‌بودن و تلاش فراوان و [مانند اینها]. لعنت خدا بر دستهای منافق و جنایتکاری که این دو عزیز را به خاک و خون کشید؛95/6/3
رهبر انقلاب: شهید رجائی صریح گفت من طرف‌دار حزب‌الله هستم. بنده همان وقتی‌که این حرف را از رجائی شنیدم -که در تلویزیون و رادیو داشت سخنرانی میکرد و من هم داشتم می‌شنفتم- با خودم گفتم که این مرد، عقل و دین را با هم آمیخت؛ چون یقین است که در یک جامعه‌ای که سالیان درازی با حکومت تبعیض زندگی کرده، در آنِ واحد، دل همه‌ی مردم را نمیشود به‌دست آورد؛ باید انتخاب کرد، و رجائی انتخاب کرد؛ همان چیزی که در آن فرمان معروف امیرالمؤمنین (علیه‌السّلام) به مالک اشتر بود که به عامّه‌ی مردم و به توده‌های مردم رو بیاور و آنها را بطلب، آنها هستند که دلشان با خدا آشناتر و مأنوس‌تر است.62/6/8

منبع:http://farsi.khamenei.ir/photo-album?id=30612

عجیب ترین مسجد ایران و جهان/مسجد پیرزن

چندى پیش در میانه صحن كبیر گوهرشاد، محوطه مربع مستطیلى بود از سنگ، با نرده هاى سنگى كه تیركها و ستونهاش از هم فاصله زیاد داشت. این قسمت میانى به «مسجد پیرزن» معروف بود.

مسجد پیرزن افسانه اى دارد شبیه « حجره تنگ پیرزن » در ایوان و كاخ مداین.

خاقانى :

نه زال مداین كم، از پیرزن كوفه    نه حجره تنگ این، كمتر ز تنورآن

یعنى آورده اند كه گوهرشاد هنگامى كه براى ساختن مسجد زمینهاى مناسب نزدیك «حرم» را مى خرید، و چندان خرید كه ساختن مسجد را كافى باشد، پیرزنى حاضر به فروش كلبه محقّر خود نشد، به هیچ بهایى ، و چنان كه مهندسان سنجیده بودند، این كلبه قناسى پنج ضلع، درست در میانه مسجد مى انداخت.

شهبانو گوهرشاد كه زنى بسیار توانا اما دادگر بود، توانایى و توانگرى خود را به ستم نیالود و پیرزن را مجبور به فروش نكرد. گرداگرد خانه او را خرید و به ساختن مسجد آغاز كرد. كار ساختن كه تمام شد و مسجدى بدین فرّ وجلال وجود گرفت، همه ناظران و صاحبنظران تنها نقض این بنیاد باشكوه و آباد را بودن آن كلبه محقر و ویران در میان مسجد مى دیدند، خاصه با چنان قناسى كه داشت.

اما به صورت اگر چنان بود كه ایشان مى دیدند و مى گفتند، به معنى چنان نبود. شاید این تقلیدى بود از داستان دادگرى در ایوان مداین.

به هر حال قصه مى گوید كه پیرزن پس از آن كه كار مسجد انجام گرفت، نزد گوهرشاد رفت و گفت: «اینك قناسى ِ خانه ام را به تو مى فروشم، تا از بهاى آن در میان مسجد بزرگ تو، من نیز مسجدكى از خود و به نام خود یادگار بگذارم.» و چنان شد كه او گفت.

تا چندى پیش، هر كه به صحن جامع گوهرشاد مى رفت، در میان آن پهنه بسیار وسیع، چهار دیوارى مستطیل شكل مى دید كه به آن محل مسجد پیرزن مى گفتند.

اما در این اخیر آن نرده ها را برداشته اند و مسجد پیرزن را آبدان بزرگى كرده اند كه از آبش وضو مى گیرند.

دیگر شیوه زنى آن زال و دادگرى گوهرشاد، كم كم به فراموشى سپرده مى شود، مگر نام آن آبدال را « حوض پیر زن » بگذارند یا راهنمایان و زیارتنامه خوانان، نسل به نسل براى زائران این داستان را بازگویند یا قصه را بر لوح و لوایى بنگارند و كنار حوض بر فرازى مناسب و نزدیك نصب كنند، و گر نه حیف از این قصه یادآور قصه اى كهنترـ كه فراموش شود. زیرا در جنب آن همه دیدنیهاى مسجد، یكى از شنیدنیها این است.